بوی بهار می آید، عطرگل ، وگویی هلهله برپاست ...

آسمان همه رحمت است ، همه روشنی وزمین پهنه ای از نور در این ضیافت

عاشقانه !

و من نمی دانم ازکجای این فصل عاشقی باید بنویسم ، که چون نظر می کنم همه

شوراست وبی قراری ازآن هنگام که دلدادگان یار سحرگاهان دیده ازخواب برمی

گیرند وعاشقانه دردل شب باآن یگانه بی همتارازونیازمی کنند ...

یاازآن لحظه که دهان ازطعام فرومی بنددودل ازغیراومی شویند. نمی دانم ازکدام

 لحظه بگویم......

"بهاردل است این ماه رحمت"رمضان با آمدنش شمیم بهشت را به ارمغان می آورد

و روزه داران رادرحریم خلوت دلدادگی شوری دوباره می بخشد.

 اما... چگونه این فاصله را طی کنیم؟ نشانی این فصل بی خزان راازکجا بجوییم

وچگونه باشیم ازآنانکه دراین ماه رحمت ،آیینه قلبشان اززنگارسیاهی تهی می

 گردد.

پروردگارا !

می دانم که وجودم را تاریکی گناهان پرکرده اما درپیشگاه تونشسته ام ، تویی

که بی کرانه نوری،قلبم را به نور خود روشنی ده

بارالها !

دراین ماه صیام ،این ماه رحمت مرایاری کن تادرحریم نیایشت دل ازغیر برگیرم

وازدریای معرفتت باده بنوشم ودرلیالی مبارک قدرمشمول مغفرت بی دریغ تو

باشم

آمین